Mens en lijden

Oscar et la dame Rose

Ik koos voor de film Oscar et la dame rose. Waarom weet ik niet precies maar de titel sprak me wel aan. Toen ik naar de bib ging en de film had gevonden zei de bibliothecaresse dat het een heel aangrijpende film was. Ik dacht oh nee. Ik hou niet van films waarvan ik moet huilen. Geef mij maar wat actie. Maar toch bekeek ik de film. En mijn besluit: het was prachtig! Dit had ik helemaal niet verwacht toen ik de film ging halen. Het beste vond ik dat de film zo dicht bij de realiteit aanleunt. Leukemie is iets wat heel veel voor komt bij kinderen. Ik denk dat kinderen die deze ziekte hebben duidelijk ook niet willen behandeld worden als breekbare popjes. Maar een zo normaal mogelijk leven willen leiden ondanks de ziekte. Dit wou Oscar ook. Hij wou grappen uithalen, lachen verliefd worden,.. Alle dingen die andere kinderen ook doen. Hij vindt het dus niet leuk wanneer hij een grap uithaalt in de klas dat hij er niet wordt voor gestraft zoals alle andere kinderen. Zijn ouders kunnen ook niet omgaan met de ziekte, ze houden allerlei dingen achter voor Oscar. Maar eigenlijk wil hij het liefst alles weten en wil hij dat zijn ouders rechtuit zijn tegenover hem.
Precies daarom heeft Oscar la dam Rose zo graag. Zij is rechtuit en windt er geen doekjes om. Hij houdt er dan ook van om met haar te praten wanneer ze hem komt bezoeken.
Hoe het afloopt daar vertel ik nog niks over.
Bekijk zeker de film, het is een echte aanrader.

Misschien al even voorproeven?
http://www.youtube.com/watch?v=i-dyWR7A70s

Hoe ga je om met mensen die lijden?

Zelf heb ik al geleden, toen wou ik vooral dat mensen me afleiding boden. Ik wou er niet constant aan herinnerd worden. Iedere mens is natuurlijk anders. Ik vind het heel moeilijk om te zeggen zo of zo moet je omgaan met iemand die lijdt. Iedere persoon verwerkt alles anders en wil andere dingen horen. Zelf heb ik ook al dicht bij iemand gestaan die leed. Ik vond het een rare situatie, moet je nu vragen hoe het gaat of wil die persoon geen medelijden. Je wil het onderwerp wel aanhalen maar aan de andere kant ben je ook bang voor die persoon zijn reactie. Toen heeft het vooral geholpen om een luisterend oor te zijn voor die persoon. Er te zijn voor die persoon wanneer hij/zij je nodig heeft. Het was best dat ik hij/zij gewoon normaal behandelde zoals anders, grappen maken, uitgaan. Wanneer ik me anders gedroeg, vond hij/zij dit heel vervelend.  

Afbeelding die ik passend vond

Ik koos deze afbeelding omdat ik vind dat dit de waarheid is. Wanneer iemand lijdt, is het belangrijk om gewoon jezelf te blijven. Je moet op die moment niet proberen de perfecte persoon te willen zijn, want dan gedraag je je anders. Ik heb gemerkt dat de persoon in kwestie nog het liefst had dat ik gewoon mezelf was en dat we konden lachen zoals we vroeger deden.

 

 

Afscheid van een pasgeborene

Ik was heel erg onder de indruk van het bekijken van dit filmpje. Zelf weet ik natuurlijk niet wat het is om een kind te verliezen. Ik kan me wel inbeelden dat het een zeer zware klap is. Ik wist niet dat zo'n mensen bestonden in het ziekenhuis. Voor deze mensen zeker een dikke pluim. Wat Ine deed was echt super. De ouders waren ook vol lof over haar. De ouders wisten ook niet goed wat ze allemaal moesten doen omdat het allemaal zo snel ging. Toen kwam Ine er bij en vroeg ze wat nog zinvol was voor de ouders. Hun antwoordt was om het kindje te laten dopen, omdat hun eerste kindje ook gedoopt was.Ine begeleidde het doopsel, voor de ouders was dit heel belangrijk. De dag na het doopsel kwam het kindje te sterven. De papa vertelde dat toen alles in stroomversnelling ging. Ze hadden nog maar afscheid genomen van hun zoontje en 's avonds stond de begrafenisondernemer er al. Ook toen waren ze heel blij met de steun van Ine. Het was ook verbazingwekkend dat Ine zo goed kon aanvoelen wat de ouders wilden. Dit vertelde de papa meerdere malen.

Ik denk dat het ook belangrijk is dat je mensen goed aanvoelt wanneer je zoiets doet. Omdat Ine de mensen al zo goed geholpen had wouden ze heel graag dat zij de uitvaart van het kindje zou doen. Het was haar vrije dag en Ine deed het toch. Ik denk in zo'n beroep dat je niet echt een vrije dag hebt. Wanneer ouders iets uitdrukkelijk vragen, kan je toch moeilijk nee zeggen. De ouders maken al zoveel door. Hetgeen me ook is bijgebleven is ook dat Ine zei dat mensen veel voor elkaar doen. Sommige ouders leggen heel veel afstand af om iedere dag bij hun kindje te kunnen zijn. De mensen zijn goddelijk voor elkaar maar zonder hoofdletter. Soms sta je er niet bij stil maar wij doen eigenlijk heel veel voor elkaar. Het gaat niet altijd goed onder elkaar, maar als het er op aankomt gaan we voor elkaar door een vuur.

 

Martelpraktijken in Syrië

Toen ik het filmpje had bekeken was mijn eerste werk het eens tonen aan iemand anders. Ik was echt geschokt over hoe mensen in dit filmpje met elkaar omgaan. Ik vind het helemaal niet kunnen dat mensen elkaar dit aandoen. Ik begrijp al helemaal niet hoe anderen dit kunnen aanzien dat iemand zoveel pijn heeft. De getuigenis van het 13-jarig jongentje vond ik het ergst. De andere martelingen waren minstens even erg maar dit jongentje was pas 13. Ze elektrocuteerden hem en trokken zijn nagels uit. Het moet echt vreselijk geweest zijn. Dit draagt iemand voor zijn hele leven mee. Er moet iets aan gedaan worden dat dit stopt. Mensen zo behandelen kan gewoon niet.

Is er leven na de dood?

Ik geloof in leven na de dood. Volgens mij is er exact dezelfde wereld boven ons. Ik denk niet dat je dood gaat en dat het dan plots allemaal gedaan is. Volgens mij leef je gewoon verder in de wereld hier boven als dezelfde persoon. Ik denk dat de overleden personen toekijken op wat wij allemaal doen. Hoe we studeren, hoe we leven, .... Ze waken al het ware over ons. Niet iedereen denkt zo over leven na de dood maar dit is mijn visie er op.

Kinderen en scheiding

Op 2 december  moesten we in het kader van RZL een lezing volgen. Er waren 4  lezingen en ik koos de lezing over kinderen en scheiding.

Ik vond de lezing heel interessant. Ik kwam veel dingen te weten over hoe kinderen denken/ handelen wanneer ze in de situatie terecht komen dat hun ouders gaan scheiden. Vaak gaan ouders uit elkaar en denken ze te weinig na. In de lezing hoorde ik een verhaal over ouders die het hun kind pas verteld hebben wanneer het zo ver was dat ze apart gingen wonen. Natuurlijk was het kind boos dat hij/ zij het niet eerder wist. Dit zou ook mijn reactie zijn op de feiten. Ouders denken dat alleen zij het hard te verduren hebben. Het kind heeft het minstens even zwaar. Vaak wil ook 1 van beide ouders het kind voor zich winnen door veel cadeautjes te geven,... . Dit wil het kind helemaal niet, hij wil bij papa en mama blijven gaan, het kind wil niet kiezen. Het is belangrijk dat ouders nog steeds dezelfde regels toepassen. En niet dat het kind bij mama om 20.00u moet gaan slapen en bij papa maar om 21.30u. Ouders moeten duidelijke afspraken maken. Zo hoorde ik ook het verhaal van een jongetje en hij had een pennenzak gekregen van mama en één van papa. De dag dat de jongen een toets moest maken had hij zoveel stress dat hij niet wist welke pennenzak te gebruiken. Hij wou die van mama, maar ook die van papa. De ouders besloten van maar samen een pennenzak de kopen en dit was ideaal voor de jongen.

Een scheiding is natuurlijk niet iets dat het kind graag heeft maar als de ouders zich volwassen gedragen en bevriend blijven is er niet zo'n groot probleem.